P R E S E N T A C I O. Per CAMILO JOSÉ CELA CONDE. Y ÚLTIMAS NOVEDADES

http://miszelani.wordpress.com/2009/09/05/dades-tecniques-sobre-es-blog-evolucio/
Nota: S’ha retirat es missatge de convocatoria pel 660 aniversari de la mort d’en Jaume III (“Sempre August en sa Dissort”) i del final des nostro Regne Privatiu. En es seu lloc s’ha penjat “Sa Crònica dels Feyts”, de sa qual s’han fet ressó un mut de puestos Webs i Diaris nacionals. Tot un éxit. Anau al menú de sa dreta i cercau en “DARRERS ARTICLES”. Gràcies a tots.
PARA ENTERAROS DE LOS ÚLTIMOS ARTÍCULOS, debeis ir al Apartado correspondiente (“Darrers Articles”, más abajo de los anuncios del Menú). ESTE SITIO WEB ES BILINGÜE, EN LENGUA CASTELLANA Y EN LENGUA BALEAR. HOY, DIA 22, DESEO DAR LAS GRÁCIAS POR LOS ÁNIMOS Y FELICITACIONES DE ROMÁN PIÑA VALLS (filólogo, periodista, escritor -Premio “Ciudad de Palma”, etc) Y DE DON LLORENÇ VIDAL VIDAL (Poeta, Adalid de la Paz, Premi Ramon Llull, Mención dr honor de la UNESCO, Medalla de las Bellas Artes, de Alfonso X el Sabio, promotor del DENIP, etc), además de las palabras introductorias de mi gran profesor CAMILO JOSÉ CELA CONDE (excelente didacta y conversador, Dr. en Antropología, periodista y escritor -y consumado viajero-).
SALUTACIÓ:
Hola a tothom. Hola a todos/as. Perdonau-me aquesta entrada abans de sa presentació d’en Camilo, però es que estic físicament algo tocat (es “matasans” no han descartat que també estigui algo tocat des cervell). M’han Trobat una hèrnia i sa foto que penj davall, és perquè ningú pensi que lo de dur gueato és per petulància. Per si això bastàs, cert aconteixement, ocorregut es passat dissabte 20 de Juny, me deixà més nefrat que somera vella i amb un braç romput (accident esportiu). Ma germana escriu aquestes línies al dictat. Afortunadament, es temps és sa millor medicina. Avui, a finals de Setembre, vos puc dir que me trob millor i que ja fa temps que escric amb ses meves propies mans. Gràcies i que disfruteu des Blog.

UNAS PALABRAS PARA UN TAL TONI
Camilo José Cela Conde
Antonio Cantarellas, que me padeció como profesor en su carrera de letras, aporta en este Blog tanto artículos y noticias nuevas como otras de rescatadas de sus artículos aparecidos en diversas Revistas de Prensa Forana y de Periódicos de “Ciutat” (no en vano, ha vivido media vida en “Son Armadans”). Me pide, a tal respecto, unas palabras introductorias. No debería haberlo hecho porque, de tal forma, se pone a él y me pone a mí en evidencia. Demuestra que no supo escarmentar a tiempo y me arroja el sambenito de que yo no enseño a mis alumnos la lección esencial de dedicarse a menesteres provechosos, a aquellos oficios que excluyen, en cualquier caso, el periodismo y la literatura.
Antonio escribe con gracia y virtud, diciendo cosas sensatas e interesantes en sus columnas, virtudes todas ellas que no se aprenden en las aulas. Al menos en ese terreno no se me podrán reclamar las culpas si bien, citando sus propias palabras de noviembre de 2001 contenidas en su artículo “Lo que el viento se llevó”, ya había quedado claro de antemano que la universidad -la UIB al menos- no despacha soluciones. ¿Servirá al menos para suministrar preguntas? Yo tengo una a mano, pertinente del todo en un trance como éste: Antonio Cantarellas propone como mejor salida para algunas de nuestras angustias el emigrar de planeta.
Digo yo, a título de pregunta, si habrá alguno en que sea posible, todo a la vez, estudiar una carrera de letras, dedicarse a escribir y no pasar hambre.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -
UNAS PALABRAS PARA UN TAL CAMILO
Antoni Cantarellas
Muchas gracias querido Camilo. Nunca hubo nada más que me agradara (a mi, que toda la vida fui mediocre estudiante -¿quieres ver mis notas de EGB?-) que un maestro que, (gracias a libretos tipo “como ser un buen profesor” -no creo que sea el caso-) o por vocación, idiosincrasia o naturale dones didácticos (creo que éste último es es el caso) infundía “ganas de aprender a los alumnos. Ganas de seguir bregando en sus estudios. Porque como sabes, la vida es tango, pero en cierta medida, tiene algo de guerra, de lucha. Eres mayor que yo, y por lo tanto (lo dice el refrán) más diablo. Por ello sabes que este escrito no es para hacerte la pelota. Tu otro compañero antropólogo (cultural, tu eres más de los huesos, como mis canes) me regaló el presente inaudito de una “Matrícula de Honor” (¡En Ética!, y como primera nota de la carrera: Para un alumno que apenas, por su mediocre puntuación en “Selectividad” pudo entrar en la Universidad). Nunca he sido partidario de esta estrategia (el “pelotismo”, o sea). Ahora que nadie nos escucha y que ya me ya no me puedes recriminar nada, te admito un pequeño secreto: que soy algo partidario de una cosa que considerais “trampa”: las “chuletas”. Me explico. Conllevan un riesgo y un esfuerzo previo, hasta tal punto, que recomendaría a todo estudiante su confección, porque tengo comprobado que tras tan arduo trabajo de síntesis y minituarización (¿existe el palabro en el D.R.A.E?) hecen que al final no te arriesguies a sacarlas Sin querer, tan arduo esfuerzo te las ha hecho memorizarlas mucho más de lo que sospechabas. Yo siempre he puesto una vela a un santo y otra al diablo. Servidor, por supuesto, no emplee “chuletas” en ninguna asignatura tuya, ¡Dios todopoderoso me libre!. Todo fue providiencia Divina y algo de afición a “enrollarme” prosisiticamente, como una persiana, tal como compruebas en esta respuesta a tu “Presentación”. Siguiendo con el tema, aunque recurso heterodoxo, el que he comentado, es sin duda el mejor ejercicio para memorizar las cosas, y como dije antes, sabes que ya no tengo ninguna necesidad de ”hacerte la pelota” porque ya cursé todas las asignaturas que impartías (ojalá impartieras más: ciencia no te falta, como a mi no me faltan ganas de aprender más). He debatido el tema con otros profesores y te juro por mi honor que la mayoría de ellos son partidarios de esta estrategia “didáctica”. Lo que no está bien y no comporta más que riesgo (nunca esfuerzo) es copiar al compañero de al lado. Entre otras cosas porque no sueles tener referencias ciertas de tu compañero de al lado. Conozco casos de gente con la cabeza no muy amueblada, que copió hasta el nombre de su compañero. Así no vamos a ninguna parte Camilo. Fulmínalos. Yo empleé una estrategia mejor (me gustaría decir que “estudiar”, pero ya ha pasado mucho tiempo y no lo puedo asegurar). Las “flores” que te dedico no son -no creas- para tu regocijo o vanidad, pues se de buen grado que eres (en este sentido, en el monetario o patrimonial ni lo sé ni me interesa) de condición humilde y socrática, pero si para que la gente se entere de quien es C.J.C.C.. En la UIB hay catedráticos y catedráticos, junto a Alexandre, Bernat, Román Piña y el de Sociología -maldito Alzehimer- (tal vez también el profesor Perfecto Cuadrado, un nombre muy geométrico aunque el sea más bien tirando a esférico), os considero los mejores (en mi ciencia, no conozco bien las otras Facultades de esta UIB que ni despacha respuestas ni plantea -salvo alguna excepción, inteligentes preguntas). Para mi los profesores como tu infunden ganas de seguir estudiando y no dejar la cosa. Se nota que eres nieto de Trulok (¿se escribe así? –por cierto, su obra favorita para mí es un opúsculo: “Café de Artistas”-). Te envidio, porque a parte de tu sorna sospecho que un catedrático como tu vive como un Barajá. Si te llamo por algún favor u opinión me contestas desde Sidney, Mexico, Nueva York, Madrid… Solo te digo una cosa: de mayor quiero ser como tú. Tengo las suficientes nociones psicologicas -tu señora me enseñó- para adivinar que no acudes a esos aburridos simposiums, sinó que corres por delante de alguna tribu perdida con algún ídolo preciso mientras con una mano manejas el látigo y con la otra escribes con el portátil tu columna para el “Diario de Mallorca”. Por cierto, como sabes no somos de la misma generación, me gustaría hacerte saber que disfruto de contar con colegas de todas las edades (conste que no sugiero que hayas entrado en una provecta, pero nos llevamos unos años): todos te aportan un punto de vista interesante y que te puede ayudar en el futuro. Conozco gente que fue amiga de tu señor padre cuando Éste residía aqui. No te he de decir nada, pero sepas (ya lo sabes) que dejo una indeleble impronta con “Los Papeles de Son Armadams” (donde he vivido media vida) y que lo consideramos, en cierta manera, “nuestro Nobel”. Tu has elegido unos derroteros más inteligentes, sin duda: Por favor, llévame a tu próximo viaje aunque sólo sea para llevarte las maletas. ¡O el látigo!.
rdialmente. Un sentido abrazo.
PD: Bueno Camilo, no te creas que yo no hago también mis propios pinitos arqueológicos. Tu buscas huesos. Yo piedras.



“TODO UN DESCUBRIMIENTO TU WEB…. FELICIDADES, ESTOY IMPRESIONADO…” ROMÁN PIÑA VALLS (Filóleg, Escriptor (Premi “Ciutat de Palma”, periodista a El Mundo-El Día de Baleares)
“HE VIST SA MAGNÍFICA ESTADÍSTICA DÈS TEU BLOG… EN QUANT A SES POESIES SA PRIMERA IMPRESSIÓ ÉS BEN BONA… BONO TONI, BEN CORDIALMENT, ES TEU AMIC”: DON LLORENÇ VIDAL VIDAL (Premi Ramon Llull, Menció d’Honor de l’UNESCO, Medalla Or Belles Arts, de Santanyí, d’Alfonç X el Savi, etc, etc.)
“EN PRIMER LUGAR, ENHORABUENA A ANTONIO CANTARELLAS POR ESTE EXITOS BLOG MULTITEMÁTICO (….) ACERTADAMENTE BILINGÜE Y DEFENSOR DE NUESTRA IDENTIDAD…”. DR. BARTOMEU NADAL MONCADAS (Ginecóleg i Forense, Membre de s’Acadèmia de Medicina, Autor de s’Autopsia i Estudi de ses restes des nostro “Il·luminat mestre el Beat Ramon Llull de Mallorques”)
“EN POQUES PARAULES, VULL RECOÇAR SA FEINADA D’EN TONI CANTARELLAS EN DEFÈNSA D’ES MALLORQUÍ I DE SA NOSTRA IDENTITAT… SE QUE EN CANTARELLAS I ALTRES COM ELL, MAI RECULARÀN DEVANT AQUESTES AGRESSIONS….” DON MIQUEL NIGORRA OLIVER (President des “Banc de Crèdit Balear”, de la Federació Balear de Golf, Registrador de la Propietat, articulista i destacat defenosor de s’identitat Balear) .
“BENVOLGUT TONI: HE CONSIDERAT CÓM PODIA CONTRIBUIR A DONAR-TE SES GRÀCIES PER AQUEST BLOG TAN DIVULGATIU. NOMÉS DESTACAR UNA COSA: ES TEU PUESTO D’INTERNET TE VERITABLEMENT UN VALOR DOCUMENTAL MOLT GROS… SALUT” DON LLUÍS MORELL GARCIA-RUIZ (Director General d’una important cadena Hotelera, President d’una Societat Cultural Balearista i Llu·lliana, Membre des Círcol Balear, Investigador de s’Arxiu del Regne, etc)
“VOLGUT TONI… NO ME CAP ES MENOR DUBTE DE QUE ETS UN AUTÈNTIC LLUITADOR SEMPRE A SA RECERCA DES SENTIT I SES PARAULES ENTRE-LÍNIES DE TOTA NOTICIA (…) CONTINUA CAMINANT I NO DEIXIS QUE SES CIRCUMSTÀNCIES NI SES PERCEPCIONS QUE ALTRES PUGAN TENIR DE TÚ, ARPADES DE VIDA, TE CONDICIONIN. ADMIR ES TEU COMPROMÍS, ES TEU TREBALL I ESFORÇ (…) GRÀCIES PER TANTA INFORMACIÓ, PER TANTES POSSIBILITATS PER A REFLEXIONAR SOBRE “ALLÒ HUMA I ALLÒ DIVÍ” COM MOS OFEREIX ES TEU BLOG”. DON H. RAFEL MATES (Germà deñ’ordre des lasallians, Educador, Responsable provincial dels Germans de La Salle i President de sa Confederació de Religioos i Religioses de sa Comunitat valenciana)
AQUESTA ÉS UNA NOVA PÀGINA AMIGA D’ES BLOG: http://es.geocities.com/kirigirisu2002/links.html (DENIP)


UIB – Vicens imputado delinqüent – Guardiola - Barça – Etoo -UM corrupte – María Antonia Corrupta – OCB delinqüent – OCB pro ETA – Tomeu Martí OCB delinqüent detingut per sa guàrdia Civil – Llorenç Vidal Vidal – Prèmi Ramon Llull – Abu Yahya – Jaume III – Marcha Libertad lingüística – Catalanisme – Catalanització – 31 de Decembre – Conxa Forteza xenòfoba – Balearisme – Mallorquinisme – Gonellisme – DENIP – Gonella -Blaverisme – Blaveros – BACAVÉS – Obra Cultural Balear – Lluís Cerdó – Puta ETA – MAM – María Antonia Munar – Unió Monetaria – Carlos Delgado Tryols – Jaume Font – Aina Rodríguez – Círculo Balear































Darrers comentaris